نویسنده: دکتر یوسف قرضاوی
مترجم: محمدصالح سعیدی
دوست دارم چند مطلب را یادآوری نمایم برای دعوتگری که میخواهد همراه قرآن
باشد و با قرآن زندگی کند تا از آن توشهای برای قلبش و نوری برای عقلش
برگیرد، و تا از چشمهی گوارای آن برای روحش جانی دیگر بیابد. سپس از آن
چشمهی فیاض و نور هدایت بخش و زاد و توشهی جاودانه، دیگران را بهرهمند
سازد:
اوّل - جمع آوری آیات قرآن دربارهی یک موضوع و دستهبندی آنها.
نخستین یادآوری آن است که شخص مبلّغ و دعوتگر، هرگاه خواست که درباره ی
موضوعی بحث کند خواه در مجلس و یا در محیط آموزشی باشد، و یا هنگام ایراد
خطبه و یا در حین نویسندگی، بر او لازم است که آیات قرآنی را که به موضوع
مورد نظرش ارتباط دارد جمع آوری نماید و آنها را مطابق آنچه که با هدفش
تناسب دارد دسته بندی کند، و نظر قرآن را درباره ی آن توضیح و تبیین نماید.
البته در این حالت برای مبلّغ روشن بین لازم است که دو نظریه زیر را به خاطر داشته باشد و آنها را به کار بندد:
ادامه مطلب
وقتی پدر انبیا حضرت ابراهیم علیهالسلام و فرزندش اسماعیل علیهالسلام
بنای کعبه را به پایان رساندند، ابتدا قبولیت کارشان را از الله تعالی
مسئلت نموده، و سپس این درخواست را به محضر پروردگار سبحان ارائه کردند:
«ربّنا و ابعث فیهم رسولاً منهم یتلوا علیهم آیاتک و یعلّمهم الکتاب و
الحکمه و یزکّیهم»[بقره: 129]؛ پروردگارا! در میان آنان (فرزندانم و امت
مسلمان) پیامبری از خودشان مبعوث کن که آیههای تو را بر آنان تلاوت
نماید و به آنان کتاب و حکمت (سنت) تعلیم دهد و آنها را تزکیه و پاک نماید.
بنا به شهادت تاریخ، پیامبر عظیمالشأن اسلام با عزم و استقامت هر یک از
این چهار مأموریت را به نحو احسن انجام دادند؛ یعنی با تلاوت آیات و آموزش
کتاب و آموزش سنت و تزکیه قلوب، به امت مسلمان حیات معنوی بخشیدند،
مردهدلان را زنده و بیدار ساختند، به بیهدفان هدف دادند، گمگشتگان را
راهنمایی کردند و جامعه بشری را از پرتگاه هلاکت نجات داده، به شاهراه
هدایت رهنمون شده و متحول ساختند.
ادامه مطلب

